Toen mijn moeder in 2004 na een kort ziekbed overleed waren we een tijdlang
ontroostbaar. Hoe was het in godsnaam mogelijk dat iemand die dronk noch rookte en
iedere zondag trouw de kerk bezocht slechts 66 jaar oud mocht worden, niet veel ouder
dan ik nu ben? Hoe moest dat nu met ons en vooral ook met mijn vader, die dan
weliswaar ook trouw de kerk bezocht, maar ooit rookte als een ketter en gezorgd heeft
voor gejuich in menig slijterij?
Het is inmiddels ruim twintig jaar later. Mijn oude vader (90), die de traditie om ieder jaar
te overwinteren onder de Portugese zon sinds die tijd in zijn eentje voortzette, belde
vorige week om te vertellen dat hij al twee keer in elkaar gezakt was en op dat moment
niks meer kon zeggen en ook niet meer kon bewegen. ‘Maar geen zorgen’, voegde hij
eraan toe, ‘alles doet het nog’. Een lieve vriendin, die eveneens in de Algarve woont,
bracht hem in allerijl naar de plaatselijke kliniek, vanwaar hij per ambulance vervoerd
werd naar Faro. Twaalf uur brachten ze door in het lokale ziekenhuis en in het midden
van de nacht werden ze gewoon weer huiswaarts gestuurd. Uit de stapel Portugese
papieren wist mijn vriend Chat GPT de rode draad te halen: hij had waarschijnlijk twee
TIA’s achter zijn naam staan en, volgens het document, dat waren niet de eerste.
Transavia bracht me de volgende dag bij hem en ik schrok. Hij had een flinke jas
uitgedaan en toonde klein en kwetsbaar. Toen er donderdag nog een heftige
longontsteking overheen kwam vreesde ik even voor een fatale afloop. Wat nu te doen?
Mee naar huis nemen mag niet, vanwege zijn gezondheidstoestand; hem zonder toezicht
achterlaten is evenmin een optie. Op zoek naar een vorm van thuiszorg belandden we bij
de receptie van het hotel. Daar tipten ze Adriana, de nieuwe bewoonster van het
complex, die enkele weken eerder uit Brazilië was overgekomen. Met een ruime ervaring
in de ouderenzorg en een onmiddellijke beschikbaarheid. Met behulp van een digitale
tolk praten de oude Elbers en zijn nieuwe Adriana iedere ochtend over zijn gezondheid.
Met zachte hand werkt ze zijn ontbijt erin, controleert zijn medicatie en drukt hem op het
hart om vooral veel te slapen en te drinken. Van zijn Cerveza 0.0 % wil ze niks weten,
heet water of thee is haar onverbiddelijke regime.
Hij laat zich haar verzorging prima aanleunen en volgt de adviezen gedwee op. Wat een
mirakel dat zij zich precies op het goede moment aandiende. Het kost me geen enkele
moeite om te geloven dat er iemand, ergens hoog in de hemel, de regie eventjes van me
overnam. Dat zij iemand stuurde, die ook beschikt over het vermogen om hem precies
zo te sturen dat het lijkt of hij zelf op een idee is gekomen. Precies, de vrouw – eveneens
verpleegkundige – die dezelfde naam draagt als zijn reddende engel:
Adriana, mijn moeder.
Adriana
